Monthly Archives: September 2015

De diepgang van metal

Scurillous

Niet veel mensen zullen dit abstracte schilderij herkennen als de albumcover van Scurrilous, een album van mijn favoriete band, Protest the Hero. Op dit album staan verscheidene nummers die dieper gaan dan veel mensen van metal zouden verwachten. Neem het nummer Tandem, een nummer over een meisje dat vecht tegen kanker en haar pijn probeert te verbergen voor haar naasten.

Everyone knows that cancer
Takes bites of every family
And it eats some families whole
Dance around the issue
Take issue with the answers provided
The past few years radiate with treatment
But to every day she’ll put her cap on and greet them
She’s got demons but you’ll never meet them
Yeah we hope one day that she can finally beat them all

Dit is een fragment uit het nummer, waarin wordt beschreven hoe het meisje haar uiterste best doet te overleven haar demonen verbergt voor haar dierbaren. Ik vind dit prachtig. Niet alleen omdat de zang goed is, de tekst stof tot nadenken geeft en de muziek intens goed is, maar omdat ik me kan voorstellen dat er mensen zijn die hier troost in vinden. Ik ken zelf maar één iemand die kanker heeft en ik moet eerlijk zeggen dat ik dit waarschijnlijk ook zo’n goed nummer vind omdat het me aan haar doet denken en wat zij moet doorstaan. Ik hoop dat dit nummer hetzelfde effect heeft op andere mensen, zodat ze een moment van empathie meemaken voor hun minder fortuinlijke medemensen. Dit is ook wat de schrijver, tevens zanger van de band Protest the Hero ermee wilde losmaken. Hij heeft dit nummer geschreven voor iemand wiens naam hij niet wilt noemen, omdat diegene ook in leven poogt te blijven onder de zware last die kanker heet.

Verder is er ook nog een vrij serieus nummer, C’est la Vie, Frans voor: het is het leven. Ik wil weer een stukje tekst laten zien.

Stepped off the platform and he briefly made,
Yeah, he briefly made the news
It made the news and he made the trains run fifteen minutes late
Oh, what a price to pay, the trains were fifteen minutes late
Oh, what a price to pay, to be the author of your fate
The trains were fifteen minutes late (to be the author of your fate)
The trains were fifteen minutes late (to be the author of your fate)

Een stukje waarin bijna poëtisch wordt gesuggereerd dat iemand zelfmoord heeft gepleegd door van het perron af te stappen voor een arriverende trein. Let op het tweede deel: It made the news and he made the trains run fifteen minutes late. Hier schuilt een boodschap in. De boodschap dat het feit dat de treinen vertraagd zijn tegenwoordig belangrijker is dan het feit dat er iemand voor die trein is gesprongen, die zo ongelukkig was dat hij niet meer verder wilde en besloot het heft in eigen handen te nemen. Dit is een heftige realisatie. Nog een deel uit het nummer is:

Another lamb that chose the slaughter

Zo wordt er volgens de band tegenwoordig over zelfmoord gedacht. Weer iemand die te zwak is om zijn leven op het rechte pad te krijgen en er dan maar voor kiest om er een ‘makkelijk’ eind aan te maken. Dit is toch verschrikkelijk? Dat is waar Protest the Hero aandacht op wilt vestigen. Een stukje kritiek op de maatschappij in een metalen jasje.

Ik hoop dat er mensen zijn die nu anders kijken naar metal. Er kunnen prachtige boodschappen in verscholen zitten, als je maar weet hoe je er naar moet luisteren. Probeer ook eens de nummers die ik heb besproken te luisteren. Misschien kijk je er anders naar nu je hoort waar het over gaat en niet hoe het wordt verwoord.